শৰতৰ স্তৱক

১.
ক’ৰবাত মেঘ উৰিছিল
আৰু সপোন এটাই আমাৰ হাতত ধৰি
বাট বুলিছিল

ঘন জংঘল, কঁহুৱাৰ কঁপনি
আৰু শিলনিত নিয়ৰৰ দলিচা
যেন ঋতু বিগলিত কলিজা।

২.
আকাশখন নামি আহিছিল
মন্ত্ৰোচ্চাৰণে সজীৱ কৰিছিল
মৃণ্ময় দেহা

শীৰ্ণ নৈখন চাদৰ হৈছিল
অষ্টমীৰ দাগ ঢাকিবলৈ

৩.
শেৱালিৰ কথোপকথন
আৰু প্ৰতিবাদী সমদল
উৎসৱে ভাত-কাপোৰ দিয়েনে
শৰতৰ সৌম্য প্ৰবাদ
অথচ স্নিগ্ধ শেৱালিৰ তিতা সোৱাদ

৪.
একুৰা জুয়ে দহি নিয়া সন্ধিয়া কবিয়ে পৰ দিয়ে
কবিৰ কলমত শৰতৰ কোমলতা নাই
তাতোকৈ ফৰিং খেদা পথাৰেই প্ৰজন্মৰ কাম্য।

আৰু পঢ়ক

চৰাইবোৰে মোক খেদি ফুৰে

মমতাজ আনচাৰি

আহিনৰ আবেলি

উৎপল বৰকটকী

তোমাৰ সৈতে প্ৰজ্ঞাৰ ভাগ-বতৰা কৰোঁ

বৃষ্টিবন্যা

আজি শৰতৰ পোহৰত

তপোবন মিশ্ৰ

চিঠি

নয়ন মণি মিশ্ৰ

এই লেখকৰ অধিক লেখা পঢ়ক

ৰাকেশধিৰ মেধি

সকলো লেখা চাওক →

Follow Nilacharai on Facebook

HeadSir

অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি

এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক