দুটা কবিতা

সূৰ্য মুখী

উঠি আহিলো শ্যামল স্বৰ্গচিৰিৰে
চহৰখন এৰি

ওপৰলৈ চাই উঠি থাকোঁতে
গছমানৱবোৰ পিছ পৰি গ’ল
এজন দুজনকৈ

এতিয়া পিছে অকলশৰীয়া পথ
নিৰ্জন
নিৰ্বিকাৰ

সকলোৱে চাইছে মোৰ ফালে
সূৰ্যমুখী হৈ

মই জ্বলিছোঁ অকলে
সূৰ্য মুখী হৈ

সঁজা

কিমান নিষ্ঠুৰ
সঁজাত থকা চৰাইজনীক
উৰাৰ সপোন দেখুওৱাজন

তাতকৈও চাগে নিষ্ঠুৰ
যি উৰিব পৰা চৰাইজনীক
সঁজাত ভৰাই থৈছিল

কিমান নিষ্ঠুৰ চাগে তেওঁ
যি সঁজাটো সাজে
চৰাইক বন্দী কৰিবলৈ

অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি

এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক