কোকিলকণ্ঠী: লতা মংগেশকাৰলৈ শ্রদ্ধা-অঞ্জলি

তাহানিৰে পৰা আহিছোঁ শুনি
সেই অমিয়া সুৰ

মাৰ নিচুকনি গুণগুণনিত
দেহা-মন শাঁত পেলোৱা
মমতাময়ী কণ্ঠৰ যাদুৱে
এতিয়াও ৰাখিছে মোহাচ্ছন্ন কৰি

অপ্ৰমাদী
কিংবদন্তি
একমেবদ্বিতীয়ম
চিৰসেউজ
কণ্ঠটিৰে প্ৰতিভাত হয়
আমাৰ প্ৰত্যেকৰে
হৃদয়ৰ ৰূপালী পৰ্দাত
নাৰীৰ অলেখ অপৰূপ ৰূপ

আইতা মাতৃ বনিতা
ভগ্নী
জীয়ৰী

দিশহাৰা পথিকে
মৰুভূমিৰ মাজত
হঠাতে পোৱা
হিয়া জুৰ পেলোৱা
শীতল নিজৰা এটিৰ
মৌ বৰষা কুলুকুলু সুৰ

সুউচ্চ পৰ্বতৰ টিঙত
ঠেকা খাই প্ৰতিধ্বনিত
প্ৰীতমৰ বাবে প্ৰেয়সীৰ
আকুল আহ্বান

এই পৃথিৱী
এই বিনন্দীয়া প্ৰকৃতি
থাকে মানে থাকিব
বুকুৰ কোনোবাখিনিত
বিষাই যোৱাকৈ ভাল লগা
ৰসিক বেৰসিক
সকলোৰে গাত শিহৰণ জগোৱা
বাগ্দেৱীৰ বীণাৰ ঝংকাৰ যেন
কোকিলকণ্ঠীৰ স্বৰ্গীয় তান

আজিৰ পাছতো
কোনোবা ব’হাগত
মাজ ৰাতি সাৰ পাই
কুলি কেতেকীৰ মাতত
মৰ্ত্যলৈ আকৌ নামি অহা
কলিজাটো খুলি খুলি খোৱা
স্বৰলহৰীৰ দুৰ্নিবাৰ ঢৌত
উটি-ভাহি যাম

আজি যেন এটি যুগৰ
পৰিসমাপ্তি ঘটিল
বোলাই দি
আমাৰ স্বপ্নাতুৰ চকুত
ৰামধেনুৰ সাতোটা সুৰ

জোনাকৰে ৰাতি
বুকু হম হম কৰা গানটো
আকৌ এবাৰ অমৰ হ’ল