পাতে পাতে

ফাগুনৰে পাতে পাতে
লিখা আছে ইতিহাস,
সৰি যাব উৰি যাব
নিয়তিৰ পৰিহাস।

সময়ৰে ফাকে ফাকে
পোখা মেলে কুঁহিপাতে,
সেউজী ৰূপৰ ন-বেশ।
অনাগত বসন্তৰ
যি দিয়ে আভাস,
পিন্ধি সাজ নিভাঁজ।

ফাগুনৰ আকাশৰ
আবিৰ ৰঙীন ৰঙে,
কুলি-কেতেকীৰ বিষাদ সুৰে
আবেগৰ পাৰ ভাঙে,
বিহুৰ এফাকি যোজনাই
কাৰনো টোপনি ভাঙে—
অপেক্ষা শেষৰ বাতৰি আনে!

❧ | অধিক কবিতা:

• যাওঁ বুলিও হাজাৰবাৰ
• এনে দিন নাহক
• কবিতা গুচ্ছ
• খবৰদাৰ
• কোনেও কাৰো কথা নুশুনে

এই লেখকৰ অধিক লেখা পঢ়ক

ৰূপজ্যোতি গোস্বামী

সকলো লেখা চাওক →

Follow Nilacharai on Facebook

HeadSir

অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি

এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক