খবৰদাৰ

পুৱাৰ পৰা দুপৰলৈ
দুপৰৰ পৰা নিশালৈ
পোৱাৰ পৰা নোপোৱালৈ
নোপোৱাৰ পৰা প্ৰাপ্তিৰ গভীৰতালৈ
আমি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰোঁ
একোটা নতুন খবৰ প্রাত্যহিক…

প্ৰতিটো খবৰৰ বুকুত
হেজাৰ সপোন
হেজাৰ দিঠক
পোৱা-নোপোৱা অথবা পাই হেৰুওৱা
সেউজীয়া-হালধীয়া-তেজোদীপ্ত ৰঙা…

এই যে আমাৰ যাত্ৰা
পুনৰপি অহা আৰু যোৱা
খবৰ একোটাৰ বাবে—
অবিৰাম অবাধ্য আৰূঢ়,
শেষ খবৰটো কিন্তু সেই একেই,
ছপা নহয় যিটো বৰ হৰফত—
‘ভোকত চটফটাই মৰে খবৰৰ নগৰ’।

❧ | অধিক কবিতা:

• কোনেও কাৰো কথা নুশুনে
• মই যেতিয়া কবিতা নিলিখোঁ
• আমি আৰু আমাৰ স্বাধীনতা
• আবৰ্তনৰ কক্ষপথত
• পানচৈ

এই লেখকৰ অধিক লেখা পঢ়ক

তপন শইকীয়া

সকলো লেখা চাওক →

Follow Nilacharai on Facebook

HeadSir

অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি

এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক