Join on WhatsApp 
সাৰে থাকিছিল তেওঁ
ওৰে ৰাতি
পিয়াপি দি ফুৰিছিল
হাতত সাৰে
ভৰিত সাৰে
নৈঃশব্দৰ অৰণ্যত
বিচাৰি ফুৰিছিল
শূন্যতাৰ শব্দৰ উঁহ
বুকুত নিজৰ
লুকুৱাই ৰাখিছিল
খৰিকাজাঁই এপাহ
ঢেকীয়াৰ আঙুলি কাটি
আজাৰৰ আন্ধাৰত বেচা বাইজনীৰ কথা কোৱা
তেওঁ
সৃষ্টিৰ প্ৰথম সূৰ্যোদয়টোৰ
সাক্ষী আছিল
তেওঁ প্ৰজ্জ্বলিত গ্ৰীষ্মৰ
ব্যাকুল বিদ্ৰোহী
নৃতৰতা পৃথিৱীৰ
প্ৰেমিক
এতিয়া মাথোঁ
চকুত ইন্দ্ৰধনু লৈ
বৃন্দাবনলৈ যোৱা
তেওঁৰ
কবিতা পঢ়োঁ
আৰু উচুপি উঠোঁ
❧ | আৰু পঢ়ক:
HeadSir
অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি
এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক
পাঠকৰ মন্তব্য (0)
সদস্যৰ বিশেষ আলোচনা
এই লেখা সম্পৰ্কে আপোনাৰ মতামত? আপোনাৰ সুচিন্তিত মতামত আৰু আলোচনা আগবঢ়াবলৈ নীলা চৰাইৰ প্ৰিমিয়াম সদস্য হওক।
মন্তব্যসমূহ লোড হৈ আছে...
