নিমখীয়া কবিতা

গলি থকা ৰবাব টেঙাটো ভৰাবলৈ
মই এটা কাঁচৰ বাল্টি আনিলো।
ৰসবোৰত এজনী ফুটুকী হৰিণীৰ
দুটোপাল চকুপানী ওপঙি থকা দেখা পালো।

আৰু পালো তাইৰ নিমখ নিমখ দুখবোৰ
বগা বগা টুকুৰা হৈ পানীত ঘূৰি থকা।

আৰু হেলচফুলীয়া আখৰবোৰ শুকান
চোলাটোত খেলি থকা পালো—
‘আই বাই লোণে-মাছে ভাত খায়…’

এগিলাচ কাজিনেমুৰ চৰ্বতত
ডুবি থকা দেখিলো তাইৰ ভৰিৰ পতা দুখন।

একেছীয়া পাতৰ দুপৰীয়া এটা
ৰ’দে খেদা পথাৰৰ দাঁতিত শুই আছে।
ৰবাবৰ বাকলিত নিমখীয়া কঁৰাল।

আৰু এতিয়া
গৰখীয়া লেকেছিত সন্ধিয়াটো ওলোমাই
গৈ আছে খোজবোৰ…

তাইৰ জিভাখন বৰফ নোহোৱা হ’লে!
পথাৰখনে এটা কিৰীলি মৰা হ’লে!
পাছদিনাৰ দুপৰত এটা
পখিলা উৰাৰ কথা
পথৰুৱা নোহোৱা হ’লে!

লেখকসকলৰ অধিক লেখা পঢ়ক

স্বপ্নালী কলিতা

সকলো লেখা চাওক →

উৰ্মি জুলি শইকীয়া

সকলো লেখা চাওক →

জুনু নাথ বৰগোহাঞি

সকলো লেখা চাওক →

Follow Nilacharai on Facebook

HeadSir

অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি

এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক