মই

মই হতাশা— স্বপ্নভূমিৰ নিৰ্মম ধ্বংসকাৰী, অন্তহীন বিষাদৰ নিঃশব্দ সম্ৰাট। মোৰ স্পৰ্শত আশাৰ কুঁহিপাত শুকাই যায়। মই নীৰৱ আৰ্তনাদৰ অভিভাৱক হৈ জীৱনৰ অৰ্থ লুট কৰি ফুৰোঁ নিশাৰ অদৃশ্য দস্যুৰ দৰে।

মই অন্ধকাৰ— ভয় আৰু বিভীষিকাৰ অতল গহ্বৰ, আলোকেও য’ত পথ হেৰুৱায়। মোৰ কৃষ্ণগৰ্ভত চিন্তাৰো মৃত্যুঘণ্টা বাজে, আশ্ৰয় বিচাৰি অহা ক্লান্ত পথিকেও মোৰ বুকুত বিচাৰি নাপায় অকণমান উষ্ণ পোহৰ।

মই ভয়— বিশ্বাসৰ মূল শিল কঁপোৱা অদৃশ্য কম্পন। মই প্ৰতাৰণাৰ অগ্নিশিখা, বিশ্বাসঘাতকতাৰ নিঃশব্দ ছুৰী, মিছাৰ ক’লা ধোঁৱা। ডাইনী, প্ৰেত আৰু মায়াৱী ছাঁৰ অলীক কাহিনীৰে মানুহৰ হৃদয় আৱৰি থওঁ; আত্মাক কলুষিত কৰি চকুত আঁকি দিওঁ প্ৰতাৰণাৰ কাজল-ছবি।

কিন্তু—

মই আশা— অমাৱস্যাৰ বুকুত জ্বলি থকা প্ৰথম দীপশিখা। হতাশাৰ ধ্বংসস্তুপ, অন্ধকাৰৰ অতল গহ্বৰ, ভয়ৰ শিকলি ভাঙি মই পুনৰ জগাওঁ জীৱনৰ সুৰ। চকুলোৰ কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা হাঁহিবোৰক মই মুক্ত আকাশৰ পোহৰলৈ আকৌ উৰুৱাই দিওঁ। কাৰণ, য’তেই নিশা গভীৰ হয়, তাতেই উদয় হয়— প্ৰভাতৰ প্ৰথম ৰ’দ।

এই সংস্কৰণটো অধিক আধুনিক, প্ৰতীকধৰ্মী আৰু গীতিময়, য’ত শেষৰ ‘মই আশা’ অংশটোৱে আগৰ তিনিটা অন্ধকাৰ শক্তিক অতিক্ৰম কৰি এক শক্তিশালী আশাবাদৰ সৃষ্টি কৰে।

আৰু পঢ়ক