সাহিত্যৰ আটাইতকৈ সুকুমাৰ, স্পৰ্শকাতৰ আৰু এক শক্তিশালী মাধ্যম হৈছে কবিতা। কবিতাৰ জৰিয়তে এগৰাকী কবিয়ে কেৱল নিজৰ অন্তৰংগ ভাৱ-অনুভূতিয়েই প্ৰকাশ নকৰে, বৰঞ্চ সমাজৰ নিৰ্মম বাস্তৱৰ দাপোণখনকো পঢ়ুৱৈৰ সন্মুখত উন্মোচিত কৰে। সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এগৰাকী প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন কবি, গল্পকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, স্তম্ভলেখক চামচুল বাৰিকৰ ‘এবাৰ চুই যোৱা দূবৰি’ ঠিক তেনে এখন ব্যতিক্ৰমী আৰু গভীৰ সমাজসচেতন কাব্যগ্ৰন্থ। এই পুথিখনত সন্নিৱিষ্ট কবিতাসমূহে সমসাময়িক সমাজ ব্যৱস্থাৰ স্খলন, মানৱীয় প্ৰমূল্যবোধৰ অৱক্ষয়, প্ৰকৃতিৰ লগত মানুহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান দূৰত্ব, শ্ৰেণী-বৈষম্য আৰু জীৱনৰ অৱধাৰিত চিৰন্তন সত্যক অতি নিপুণতাৰে ফুটাই তুলিছে। সৰল অথচ ব্যঞ্জনাধৰ্মী ভাষাৰে ৰচিত এই কাব্যগ্ৰন্থখনে পঢ়ুৱৈক জীৱন আৰু জগত সম্পৰ্কে নতুনকৈ ভাবিবলৈ বাধ্য কৰে। গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু, চিন্তাৰ গভীৰতা আৰু কাব্যিক সৌন্দৰ্য অতি মনোমোহা।
কালদিয়া পাৰৰ গোসাঁনী
গীতালি কেওট বৰা
কাব্যগ্ৰন্থখনৰ অন্যতম শক্তিশালী আৰু হৃদয়স্পৰ্শী দিশ হৈছে ইয়াৰ মানৱতাবাদী আৰু যুদ্ধবিৰোধী দৰ্শন। আধুনিক পৃথিৱীত ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পোৱা হিংসা আৰু ৰক্তপাতৰ বিৰুদ্ধে কবিয়ে তীব্ৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰিছে। ‘বন্দুকতকৈও’ নামৰ কবিতাটিত কবিয়ে এক অভিনৱ কল্পনাবিলাসেৰে হিংসাৰ ভয়াৱহতা আৰু মানৱতাৰ প্ৰয়োজনৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। কবিয়ে আক্ষেপ কৰিছে যে যদি বন্দুকৰ মাত নুশুনা হ’লহেঁতেন, তেন্তে যুদ্ধ আৰু সংঘাতৰ ফলত গৃহহীন হোৱা নৰ-নাৰীয়ে অৰণ্যলৈ ঢাপলি মেলিব লগা নহ’লহেঁতেন। তাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, কবিয়ে বন্দুকৰ নিৰ্জীৱ শৰীৰত মানৱীয় ইন্দ্ৰিয়ৰ কল্পনা কৰিছে; বন্দুকৰ হাত দুখন থকা হ’লে সি নিৰীহ শিশুৰ কপালত চুমা এটা আঁকি দিলেহেঁতেন আৰু কাণ থকা হ’লে আৰ্তনাদৰ কাহিনী সহ্য কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন বুলি কবিয়ে বিশ্বাস কৰে। মগজুহীন বন্দুকবোৰক দোষী সজোৱাতকৈ যুগে যুগে তেজৰ খেল খেলি অহা ক্ষমতালোভী মগজুবোৰকহে কবিয়ে প্ৰকৃত অপৰাধী বুলি কাঠগৰাত থিয় কৰাইছে। একেদৰে, ‘শেষ ৰাতি’ কবিতাতো কবিয়ে সংঘাতৰ অৱসান বিচাৰি আশাবাদ ব্যক্ত কৰিছে। কবিয়ে আহ্বান জনাইছে যে মানুহে বিচাৰিলে বন্দুকৰ ট্ৰিগাৰৰ পৰা নিজৰ অভ্যস্ত আঙুলি আঁতৰাই আনি দুহাতেৰে এপাহ গোলাপ তুলি ল’ব পাৰে, যি হৈছে প্ৰেম আৰু শান্তিৰ প্ৰতীক।
আধুনিক যান্ত্ৰিক সভ্যতাই মানুহক লাহে লাহে প্ৰকৃতিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰি পেলাইছে আৰু মানুহৰ আৱেগ-অনুভূতিক ভোঁতা কৰি তুলিছে। এই বিচ্ছিন্নতাবোধৰ বিৰুদ্ধে কবিৰ এক সজোৰ আহ্বান শুনা যায় গ্ৰন্থখনৰ নাম-কবিতা— ‘এবাৰ চুই যোৱা দূবৰি’ত। ইয়াত কবিয়ে কৃত্ৰিম আভিজাত্যৰ গালিচাৰ পৰা নামি আহি মানুহক এবাৰ দূবৰি বন স্পৰ্শ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে; য’ত মেঘ, ৰ’দ বা মাটিৰ কোনো কৃত্ৰিম ভেদাভেদ নাই আৰু য’ত জীৱনৰ প্ৰকৃত স্পন্দন লুকাই আছে। আনহাতে, প্ৰকৃতি ধ্বংসৰ ফলত মানুহৰ মনবোৰ কেনেদৰে শিল বা কাঠলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে, তাৰ এক সুন্দৰ আৰু মৰ্মান্তিক প্ৰকাশ ঘটিছে ‘হৃদয় আছে হৃদয় নাই’ কবিতাত। নিৰন্তৰ বনাঞ্চল ধ্বংসৰ ফলত এদিন মানুহৰ আৱেগিক হৃদয়বোৰো যে কাঠলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব, তাৰ গভীৰ শংকা কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে।
মানুহৰ সীমাহীন পাৰ্থিৱ লোভ আৰু মোহৰ বিপৰীতে থকা জীৱনৰ চূড়ান্ত নিৰ্মম সত্যক কবিয়ে ‘ভূমি’ নামৰ কবিতাটিত অতি সাৱলীলভাৱে দাঙি ধৰিছে। পতি, পত্নী, সন্তান আৰু নাতি-নাতিনীৰ ভৱিষ্যতৰ সুখৰ বাবে মানুহে গোটেই জীৱন দিগন্ত বিয়পা মাটি বিচাৰি হাবাথুৰি খায়। কিন্তু কবিয়ে একেবাৰে সৰল অথচ তীব্ৰ আঘাত সানি প্ৰশ্ন কৰিছে যে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰাৰ পাছত মানুহক কবৰ খান্দিবলৈ বা চিতা সাজিবলৈ প্ৰকৃততে কিমানখিনি মাটি লাগে। মাতৃগৰ্ভত আৰু মাতৃৰ কোলাত অকণমান ঠাই লৈ ভূমিষ্ঠ হোৱা মানুহে জীৱনৰ অন্তত যেতিয়া শুই পৰে, তেতিয়া এই বিশাল মাটিৰ প্ৰয়োজনবোধ শূন্য হৈ পৰে। এই প্ৰশ্নই মানুহৰ অৰ্থহীন লালসাক তীব্ৰভাৱে উপহাস কৰিছে।
হাদিৰাচকীৰ পৰা ইয়াণ্ডাবুলৈ
কৰুণাকান্ত ৰায়
সাম্প্ৰতিক সময়ৰ সকলোতকৈ ভয়াৱহ মানৱীয় অভিজ্ঞতা ক’ভিড মহামাৰীৰ নিৰ্মম চিত্ৰণো গ্ৰন্থখনত পোৱা যায়। ‘দলিচাৰ পৰা দূবৰিলৈ’ কবিতাত কবিয়ে ‘পজিটিভ’ আৰু ‘নিগেটিভ’ শব্দৰ জৰিয়তে সেই সময়ৰ মানসিক ত্ৰাস আৰু অসহায় অৱস্থাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে। গৃহবন্দী অৱস্থাত দীঘলীয়া সময় পাৰ কৰা মানুহে ওপৰ মহলাৰ খিৰিকীৰে তললৈ চাই শুকুলা কাপোৰেৰে ঢকা কোনো অচিনাকি মৃতদেহ বা নিথৰ শিশুৰ দেহ দেখি তেওঁলোকৰ মনলৈ অহা মৃত্যুভয়ৰ এক কৰুণ আৰু ভয়ংকৰ চিত্ৰ ইয়াত ফুটি উঠিছে।
সমাজৰ দৰিদ্ৰ আৰু প্ৰান্তীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰতি কবিৰ গভীৰ সহানুভূতি আৰু দায়ৱদ্ধতা প্ৰকাশ পাইছে ‘তিনি নম্বৰ ধৰণীৰ ঈশ্বৰ’ কবিতাত। তৃতীয় বিশ্বৰ দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলৰ জনতাৰ আজীৱন সংগ্ৰাম, দুৰ্দশা; আনহাতে ক্ষমতাশালী শ্ৰেণীৰ আওকণীয়া মনোভাবক ইয়াত সমালোচনা কৰা হৈছে। ঠিক একেদৰে, আধুনিক সমাজৰ নকল আৰু আৱেগহীন উদযাপনক কটাক্ষ কৰি কবিয়ে ‘কাৰ বাবেনো শুভ ইচ্ছা’ কবিতাত লিখিছে যে যেতিয়া জন্মভূমি দুৰ্ভাগ্যৰ গ্ৰাসত থাকে, চাৰিওফালে মানুহে জীয়াই থকাৰ সংগ্ৰাম কৰে, তেতিয়া ম’বাইলৰ বুটাম টিপি বা ফটকা ফুটাই জনোৱা নৱবৰ্ষৰ শুভেচ্ছা একেবাৰে অৰ্থহীন আৰু মানৱতাহীন যেন অনুভৱ হয়।
নিজৰ জাতি, কৃষ্টি আৰু মাটিৰ প্ৰতি থকা দায়ৱদ্ধতা কবি চামচুল বাৰিকৰ কবিতাৰ আন এক উজ্জ্বল বৈশিষ্ট্য। ‘মোৰ পৰিচয়’ কবিতাত কবিয়ে জিকিৰ, বৰগীত আৰু লোকগীতৰ সুমধুৰ সমন্বয়ৰ মাজেৰে এক অসাম্প্ৰদায়িক, উদাৰ আৰু সমৃদ্ধিশালী অসমীয়া সত্তাৰ জয়গান গাইছে। ‘অস্তিত্ব’ কবিতাতো কবিয়ে চকুৰ পতাত সৰু টোকাৰা চৰাই আৰু ওঁঠত সুৰ সামৰি নিজৰ শিপাৰ ৰস বিচাৰি পোৱাৰ কথা সগৌৰৱে স্বীকাৰ কৰিছে। আনহাতে, কবিতাৰ ক্ৰমবিকাশ সন্দৰ্ভত কবিয়ে ‘কবিতাৰ কথা’ত লিখিছে যে প্ৰাচীন কালৰ গছৰ পাত-সাঁচিপাত পাৰ হৈ কবিতা আহি আজি ডিজিটেল শিতানত উঠিলেও মানুহে আজিও সূৰ্য আৰু মেঘৰ বুকুত, অৰ্থাৎ প্ৰকৃতিৰ মাজতেই প্ৰকৃত কবিতাক বিচাৰে। ‘ছন্দ বিচাৰি’ কবিতাত কবিয়ে দৈনন্দিন জীৱনৰ ঘাত-প্ৰতিঘাত, লঘোন আৰু সংগ্ৰামৰ মাজতো জীৱনৰ ছন্দ আৰু বসন্তৰ আগমনৰ আশা সজীৱ কৰি ৰাখিছে।
চামচুল বাৰিকৰ ‘এবাৰ চুই যোৱা দূবৰি’ কেৱল মাত্ৰ এখন সাধাৰণ কবিতা পুথিয়েই নহয়, ই হৈছে সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এক নিৰ্মম, সঁচা আৰু মানৱীয় দলিল। ইয়াত প্ৰেম আছে, অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আছে, সমাজৰ প্ৰতি গভীৰ দায়ৱদ্ধতা আছে আৰু আছে এক বিশাল জীৱনবোধ। যান্ত্ৰিকতাৰ দৌৰত নিথৰ হৈ পৰা মানুহৰ বিবেকক জগাই তুলিবলৈ আৰু মানুহক পুনৰ প্ৰকৃতি তথা মাটিৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই নিবলৈ এই পুথিখনে এক শক্তিশালী মাধ্যম হিচাপে কাম কৰিছে। কবিৰ সহজ-সৰল শব্দচয়ন, আধুনিক চিত্ৰকল্পৰ ব্যৱহাৰ আৰু বিষয়বস্তুৰ গভীৰতাই পঢ়ুৱৈৰ মনত এক স্থায়ী সাঁচ বহুৱাবলৈ সক্ষম হ’ব। অসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ ‘এবাৰ চুই যোৱা দূবৰি’ এক অনৱদ্য, সময়োপযোগী আৰু মূল্যৱান সংযোজন, যি অনাগত দিনতো সমাজ-সচেতন পঢ়ুৱৈৰ দ্বাৰা বহুলভাৱে সমাদৃত হৈ ৰ’ব।

এবাৰ চুই যোৱা দূবৰি (কবিতা সংকলন)
- লেখক: চামচুল বাৰিক
- প্ৰকাশক: স্পন্দন প্ৰকাশন, কাহিলীপাৰা, গুৱাহাটী-১৯
- প্ৰথম প্ৰকাশ: অক্টোবৰ, ২০২৬
- দাম: ১২০ টকা
- বেটুপাত: মনোজ পেগু
- আই এছ বি এন (ISBN): সংযোগ হোৱা নাই

পাখি মেলা সপোন
নৱকুমাৰ মিশ্ৰ

এজন নাট্যবোদ্ধাৰ জীৱন কথা
সপোনজ্যোতি ঠাকুৰ

ৰাজেন্দ্ৰনাথ বৰদলৈ: এগৰাকী মানৱিক চেতনাসম্পন্ন কবি
প্ৰকল্প ৰঞ্জন ভাগৱতী
HeadSir
অসমীয়া বানান শুধৰণি সঁজুলি
এতিয়াই ব্যৱহাৰ কৰক








