স্বীকাৰোক্তি

জীৱন-জুয়ে পুৰি এঙাৰ কৰা মোৰ দেহা
সময়ৰ কঠিন পৰীক্ষাৰ মুখামুখি হোৱা
মোৰ পেচা
মোৰ সত্য অন্বেষণৰ যাত্ৰা চিৰকালৰ।

বহু পৰিৱৰ্তন-বিৱৰ্তনৰ সাক্ষী মই
উদিত সূৰ্যৰ আভা প্ৰিয় মোৰ
এন্ধাৰতো পোহৰৰ সপোন ৰচোঁ
আকুল আকাশে দিয়ে ৰভা।

মোৰ তেজেৰে গঢ় লৈ উঠে নৈ
বৈ যায় প্ৰেমৰ অলকানন্দা হৈ
হাতৰ তলুৱা কঠিন, ছিঁৰাল ফটা গোৰোহা
শব্দৰ শস্য মোৰ ভাল লাগে
জন্ম হয় কবিতা।

কপালত অঁকা যায় সময়ৰ ৰেখা
এই যাত্ৰা ক্লান্তিবিহীন
এই যুদ্ধ সন্ধিবিহীন
এমুঠি ভালপোৱাৰ বাবে,
ৰক্তপাতহীন একাঁজলি সময়ৰ বাবে।

কবিতা, তুমি আহিবা
তুমি সমাজ সলাবা নে নকৈ গঢ়িবা,
মই নাজানো,
কিন্তু তোমাৰ আগমনত
মোৰ অশান্ত মন শান্ত হ’ব খোজে
দক্ষিণৰ বতাহে আশা আনে
বিগলিত হৃদয় বৰ্ণিল হ’ব খোজে।

আৰু পঢ়িব পাৰে